على شريف على شريف ، اديب و شاعر و الا مقام در سال 1308 ه . ش در شهر كاشان در ميان خانواده‌ى روحانى قدم به عرصه‌ى وجود نهاد . پدرش حجة الاسلام شيخ محمد شريف فرزند فقيه و عالم ربانى ملّا حبيب شريف است . شريف تحصيلات ابتدايى را در زادگاه خود به پايان برد و از نوجوانى به تحصيل علوم قديمه پرداخت و مطالعات خود را در زمينه فقه و اصول و رياضيات و ادب ادامه داد و در سال 1327 شمسى به استخدام وزارت فرهنگ درآمد . وى در سال 1342 ضمن تدريس در رشته‌ى زبان و ادبيات عرب در دانشگاه تهران به تحصيل پرداخت و به اخذ ليسانس نائل آمد ، آنگاه به زادگاه خود برگشت و در آموزش و پرورش استخدام شد و به سال 1358 پس از سى و دو سال خدمت بازنشسته گرديد . شريف به سال 1354 بر اثر فعاليت‌هاى خود دستگير و مدت كوتاهى زندانى شد اما فعاليت سياسى خود را از سال 1357 تشديد كرد . شريف از شعراى توانا و نامور كاشان است و تخلص خود را در شعر از نام خانوادگى برگزيد . ديوان اشعارش متجاوز از دو هزار بيت مىباشد . وى از طرف اداره‌ى فرهنگ و ارشاد اسلامى كاشان رياست افتخارى « انجمن ادبى سخن » را بر عهده دارد . از آثار او مىتوان « مشكل گشاى شريف » در زمينه‌ى رياضى و آموزش فنون شعر و ادب را نام برد « 1 » . - * - هرجا كه شور عشق برافراشت رايتى * اخلاص را و طاعت حق راست آيتى در هر مكان به عشق و ولاى تو محفلىست * بر هر زبان ز مدح و ثنايت روايتى اى نور چشم حيدر و اى سبط مصطفى * نبود جلال و مكرمتت را نهايتى آن را كه نيست نور ولاى تو رهنمون * كو كشتى نجات و چراغ هدايتى ؟ سيلاب اشك مردم دلخون به ماتمت * دارد ز سوز آتش جانها حكايتى يك لحظه سوى جمع پريشان ما نگر * با ديده‌ى كرامت و عين عنايتى محراب عاشقان ز وضيع و « شريف » گشت * هرجا كه شور عشق تو افراشت رايتى

--> ( 1 ) - سخنوران نامى معاصر ايران ؛ ج 3 ، ص 1927 .